فــــلاش بــــک

خودمم نمیدونم چه مرگمه و دلم چی می خواد...فقط میدونم هر یه ثانیه ای که از زمان امشب می گذره بیشتر توی این باتلاق دلتنگی فرو میرم....همه زندگی ۲۲ سال گذشته ام توی مخم به صف شدن دارن جلوی چشمام رژه میرن....حس میکنم یه چیزی یه جایی یه نقطه ایی توی این زندگیه کوفتی کمه....نمیدونم چیه...فقط میدونم اون یه تیکه پازل زندگیم که اش خالیه امشب خوابو از چشمام گرفته...

راستی یه چیزی رو یادم رفت بگم شایدم بی خوابی امشبم به خاطر اینه که قول دادم تا صبح بالای سرش بیدار بمونم...به خاطر اینکه شب تولدشه...شاید این قولمه که مثل فیلمای علمی تخیلی به یه قانون تبدیل شده که منم بخوام یا نخوام باید ازش اطاعت کنم...

انگار همیشه شبا تا دم دمای صبح  وقت دلتنگیه....شب زنده داری رو دوست دام حتی با دلتنگیاش