فلاکت اجباری
در مطب دکتر نشسته ام, ویروس آنفلوانزا توی بدنم جا خوش کرده و رمقم را بریده. در سالن انتظار حدود ده نفری هستند... روبرویم پیرمردی همراه با مرد جوانی نشسته که حدس می زنم پسرش باشد. کنار دستم خانمی با پسر بچه اش نشسته اند. پسرک سرفه می کند و مادر قربان صدقه اش می رود. مادر و دختری که چند قدم آن طرف تر از آنها هستند جلو می آیند و دو مادر با یکدیگر گرم می گیرند تا زمان انتظارشان را بیکار نباشند. دختر و پسر هم شروع می کنند باهم صحبت کردن.
همان موقع پسر بچه دعافروشی وارد مطب می شود. چهره کودکانه و معصومش, لبخندی ناخودآگاه را بر لبان حاضران در سالن انتظار می نشاند. سن زیادی ندارد, به ظاهرش می خورد 10-11 سال داشته باشد. پیرمرد روبرویی با لحن پدرانه ای پسر دعا فروش را صدا میزند و یک دعای توسل می خواهد, پسر کمی مکث می کند و یک دعا از بین دعاهایش بیرون می کشد و به پیرمرد می دهد. پیرمرد میگوید:» پسرم گفتم دعای توسل«...پسر دعا را پس می گیرد بازهم کمی می گردد و دعای دیگری به پیر مرد می دهد. پیر مرد می گوید:» عزیزم این دعای توسل نیست, من دعای توسل خواستم«. پسر باز هم دعا را پس می گیرد. بغض کرده و چشمان درشتش با آن معصومیت کودکانه اش به چهره پیر مرد خیره شده اند. دسته دعاها را به سمت پیرمرد می گیرد می گوید: »خودتون بردارید« . پیرمرد به پسر دعا فروش زل می زند. او هم فهمیده بود که پسرک خواندن بلد نیست....
دعایش را به پیرمرد می دهد و پولش را می گیرد...برمی گردد تا به سمت آن دو مادر و فرزنداشان برود اما منصرف می شود. رویش را بر می گرداند و با همان بغضی که در صورتش موج می زد به سمت در خروجی می رود.
سر جایم نشسته ام و حس می کنم نگاه معصوم آن کودک مثل آوار روی سرم خراب شده. دارم به دنیای آن کودک فکر می کنم. همان دنیایی که در ویرانی آن خودش هیچ نقشی نداشته. به فلاکتی که سرنوشت نصیب آن کودک کرده است.