فــــلاش بــــک

چند ماهی است که از آغاز فیلمبرداری بیست و ششمین ساخته ی مسعود کیمیایی میگذرد. «رئيس» نام پروژه جدید کیمیایی است که به گفته خودش, حکم سیاه مشقی برای رئیس بوده و رئیس شکل کامل سینمایی است که در حکم آغاز شده.

این طور که از خبرها بر میاید باید منتظر انفجاری دیگر در سینمای ایران باشیم. رئیس فیلم پر هزینه ای است, با چند صحنه ی تعقیب گریز و انفجارهایی که باعث شده مخبران امر این فیلم را پر هزینه ترین پروژه خیابانی این سالها قلمداد کنند.

میگویند که این فیلم کاملترین قصه کیمیایی است. از «تجارت» به این طرف را اگر حساب کنید, رئیس تمام عناصر فیلمهای کیمیایی را دارد. این فیلم قصه خطی دارد .حداکثر یک هفته.از یکجا شروع میشود, دنبال یک آدم میرویم, بعد هم به یک سرانجام میرسد .

قصه روایت پسر جواني است که به راه خلاف افتاده, تا اين که پدرش (فرامرز قريبيان) که در خارج از ایران ساکن است تصميم مي گيرد به ايران برگردد و اوضاع پسرش را سر و سامان دهد و در اين راه از دوستش (امين تارخ) که افسر پليس است، کمک مي گيرد. پيش از اين نیز کيميايي در فيلم «تجارت» تقريبا همين قصه را اما در خارج از کشور روايت کرده بود.

یکی از نکات جالب این فیلم همکاری مجدد فرامرز قریبیان و کیمیایی بعد از 12 سال است. قریبیان بعد از  «تجارت» به عنوان نماد قهرمان قدیم از سینمای کیمیایی بیرون رفت  و تا به امروز در فیلمهای این کارگردان هیچ حضوری نداشت.

«رئيس» اولین گردهمایی 4 بازیگر مهم نسل دوم در کنار هم است. امین تارخ, فرامرز قریبیان, خسرو شکیبایی و داریوش ارجمند که در این فیلم نقش رئیس را بازی میکند. در کنار این 4 بازیگر, لعیا زنگنه و مهناز افشار هم هستند که هر دو اولین همکاری با کیمیایی را تجربه میکنند. پولاد کیمایی هم که دیگر به قهرمان مدرن فیلمهای پدرش بدل شده در این کار نقش اصلی را بر عهده دارد. پولاد در این فیلم نقش یک پسر تنها را بازی میکند که در خیابان بزرگ شده, تنهاست ,عاشق شده و میخواهد گذشته مواد فروشی اش پاک کند.

گریم شخصیتها  هم در این کار به نظر جالب و متفاوت میرسد. این موضوع با نگاهی به عکسهای روزهای آغازین فیلمبرداری کاملآ به چشم میاید. عاطفه رضوی بازیگر و گریمور سینما که پیش از این در حکم با کیمیایی همکاری داشته مسئولیت گریم این کار را بر عهده دارد. رضوی در مورد گریم این کار میگوید: «ایده های اولیه گریم شخصیت ها را با کیمیایی در میان گذاشتم و ایشان نظر خود را در این خصوص ارائه کرد تا گریم اصلی بازیگران شکل بگیرد. شخصیت های «رئيس» همگی امروزی و دارای ویژگی های خاص خود هستند و تلاش می کنم در کار گریم این ویژگی حفظ شود.»

وقتی که از سالن بیرون آمدم عین آمهای شکست خورده بودم. انگار که دیوار سینما را بر روی سرم خراب کرده باشند. تمام ماجراهایی که برای سپیده و سعید و آن بچه های معلول اتفاق افتاده بود بدجوری روی اعصابم رفته بود. درام فیلم زیاد بود ولی زیبا بود.

شاید بتوان گفت که تمام زیبایی"میم مثل مادر" به آن روابط مادرانه سعید و سپیده بر میگردد. مادرانه هایی که با بازی خوب گلشیفته فراهانی بسیار ملموستر و دوست داشتنی تر شده بود.

 "پدر میخواهد جنین چند ماهه فرزندش را که بخاطر استنشاق گازهای شیمیایی توسط  مادر در جنگ دچار نارسایی شده سقط کند. مادر بر سر دو راهی به این خواسته تن میدهد ولی بالاخره بچه بدنیا میاید و پدر که دیپلمات وزارت امور خارجه است همسرش را طلاق میدهد. از همیجاست که رابطه مادر با فرزند معلولش در تنهایی آغاز میشود....."

داستان فیلم تکراریست! این قبیل داستانها را به کرات در سینما دیده ایم...برخی صحنه های فیلم را هم  که تابحال بیش از چند ده بار در سینمای ایران دیده ایم...نمونه بارزش صحنه پایانی فیلم که معلولین در حال اجرای سرود بر روی سن هستند و پسر چشم انتظار ورود پدر ناگهان پدرش را میبیند که از درب سالن وارد میشود.

این صحنه را هم میتوان از کلیشه های به شدت تکراری فیلهای ایران نامید ( بیشتر در فیلمهای کودک و نوجوان دهه 60 و اوایل دهه 70) که کارگردانان میخواهند با تکیه بر شوکهای ناگهانی که مثلآ روبرو شدن پدر و فرزند بعد از مدتها  به بیننده وارد میکند تماشاگر را تحت تاثیر قرار دهند. کلیشه ای بودن داستان فقط به چند صحنه محدود نمیشود بلکه به کل فیلم بر میگردد.

میم مثل مادر از لحاض داستان پردازی اصلآ یک فیلم قوی و خوب نبود. از کنار بعضی بخشهای قصه آنقدر سر سری میگذرد که آخر سر هم از این سرسری گذشتن گیج میشویم. سرگذشتهای نامعلوم و مبهم برای داستانهای فرعی که به صورت موازی با داستان اصلی فیلم روایت میشوند از جمله دلایل این سردرگمی بیننده است.

در کنار همه اینها میزانسهای بسیار عالی در بعضی از سکانسها خودنمایی میکرد.... نمونه مشخص آن هم سکانس آمپول زدن برای سقط جنین بود.

پ.ن:قرار بود که نقش سهیل را محمد رضا فروتن بازی کند ولی ای کاش فروتن رقم قراردادش را آنقدر نجومی نمیگفت که ملاقلی پور مجبور شود نقش را به حسین یاری بدهد... فکر میکنم حضور فروتن باعث میشد که فیلم بسیار جذابتر از اینی که بود شود اما با این وجود بازهم حسین یاری بازی بسیار زیبایی ارائه داد که نبود فروتن را بی تا ثیر کرد.